Odzież ostrzegawcza EN ISO 20471: klasy 1, 2 i 3

Klasa 3 ma jeszcze jeden warunek, niezależny od powierzchni: ubranie musi zakrywać tułów i mieć rękawy z pasami odblaskowymi albo nogawki na pełną długość z pasami — lub jedno i drugie. Dlatego kamizelka bez rękawów nie dostanie klasy 3, nawet jeśli ma dużo tła. Tło może mieć jeden z trzech kolorów dopuszczonych normą: fluorescencyjny żółty, pomarańczowo-czerwony lub czerwony. W katalogu: odzież żółta i pomarańczowa.

Ciemne wstawki — granatowe, grafitowe, czarne — to trzeci materiał odzieży ostrzegawczej, kontrastowy. Producenci dają je tam, gdzie ubranie brudzi się najszybciej: na mankiety, brzuch, kolana i dół nogawek, bo zabrudzone tło i taśmy tracą widzialność. Wstawka kontrastowa nie jest tłem fluorescencyjnym, więc nie wlicza się do powierzchni tła z tabeli.

Kamizelka bez rękawów nie spełnia warunku rękawów i nogawek, więc jej górna granica to klasa 2. Czy ją osiąga, zależy od powierzchni tła i pasów w danym rozmiarze — rozstrzyga liczba przy piktogramie, nie wygląd. W katalogu: kamizelki ostrzegawcze, np. ocieplana kamizelka Rems w klasie 2. Kamizelkę nosi się zapiętą — tylko wtedy widać ją ze wszystkich stron.

Załącznik informacyjny D normy zwraca uwagę na ruch: kierowca łatwiej rozpoznaje z daleka człowieka po pasach odblaskowych na rękach i nogach. Jeśli na tułowiu ma być tylko jedno ubranie, kurtka z pasami na rękawach działa lepiej niż kamizelka bez rękawów, a samych spodni — nawet z wymaganą powierzchnią materiałów — załącznik nie uznaje za dobrą praktykę.

Powierzchnie mierzy się na najmniejszym rozmiarze, dla którego deklaruje się klasę, z zapięciami ustawionymi na najmniejszy obwód. Mały rozmiar ma mniej materiału, więc producent może go certyfikować w niższej klasie niż resztę rozmiarówki. Klasę dla danego rozmiaru podaje wtedy wszywka.

Przykład z katalogu: koszulka Lum z długim rękawem ma w rozmiarach S–L klasę 1, a w rozmiarze XL — klasę 2. Ten sam model, inna klasa. Przy zamawianiu dla kilku osób sprawdzaj klasę każdego rozmiaru, nie tylko nazwę modelu.

Klasę 3 osiąga się na dwa sposoby: jednym ubraniem klasy 3 albo zestawem certyfikowanym razem, np. kurtką klasy 2 ze spodniami klasy 1. Zestaw liczy się jako klasa 3 tylko wtedy, gdy producent zbadał i opisał go jako zestaw — informację o tym podaje wszywka i instrukcja. Dwa dowolne ubrania nie sumują się w klasę 3 same z siebie.

W katalogu kurtki ostrzegawcze mają zwykle klasę 2 — np. Oker czy softshell Argen — a spodnie i ogrodniczki klasę 1, np. Werse. Czy konkretna kurtka z konkretnymi spodniami daje klasę 3, rozstrzyga ich instrukcja. Klasę modelu znajdziesz w opisie albo w danych technicznych na karcie produktu.

Koszulka pod kurtką jest zasłonięta, więc nie dodaje widzialności — koszulka klasy 2 pod kurtką klasy 2 nie daje klasy 3. Koszulki i polo to odzież na ciepłe dni, gdy kurtka zostaje w szatni: dają klasę 2 bez dodatkowej warstwy.

Na wszywce jest piktogram kamizelki z liczbą — klasą — i numer normy z rokiem. Obok symboli konserwacji producent podaje maksymalną liczbę prań, po której odzież zachowuje wymagane właściwości, np. parka Leda — 5 prań w 40 °C. Ubranie po tej liczbie prań, z przetartymi taśmami albo trwale zabrudzone wymienia się: plamy i uszkodzenia obniżają widzialność podobnie jak zbyt częste pranie.

Starsza norma EN 471 miała na piktogramie dwie liczby, np. 3/2: pierwsza to klasa powierzchni, druga — klasa materiału odblaskowego. EN ISO 20471 zostawiła jedną liczbę — klasę ubrania. Kurtki i spodnie przeciwdeszczowe mają często drugi piktogram, z parasolem. Tak wygląda zestaw oznaczeń np. kurtki przeciwdeszczowej Nims:

Uwaga na słowo „ostrzegawczy” w nazwie: liczy się piktogram i numer normy. Taśmy odblaskowe na zwykłej odzieży roboczej czy przeciwdeszczowej poprawiają widoczność, ale bez EN ISO 20471 i klasy na wszywce nie jest to odzież o intensywnej widzialności.