DIN 125 a ISO 7089 — czym różnią się podkładki okrągłe

Zamienne od M2 do M36: średnica otworu d1, średnica zewnętrzna d2 i grubość h są w obu normach takie same, a obie przewidują klasę dokładności A. „DIN 125 A – 13 – 200 HV” i „ISO 7089 – 12 – 200 HV” to ta sama podkładka pod śrubę M12.

Warunkowo zamienne od M39 w górę: ISO 7089 ma tam otwór większy o 2–4 mm, a w M42, M45, M56, M60 i M64 — podkładkę grubszą o 1 mm. Średnica zewnętrzna się nie zmieniła.

Dwie pułapki dotyczą wszystkich rozmiarów: liczba w oznaczeniu (13 w DIN to 12 w ISO) i klasa 140 HV, której ISO 7089 nie zna.

DIN 125 nazywa podkładkę od średnicy jej otworu: pod śrubę M12 zamawia się „DIN 125 A – 13”, bo otwór ma 13 mm. ISO 7089 nazywa ją od gwintu śruby, do której jest przeznaczona: ta sama podkładka to „ISO 7089 – 12”. W małych rozmiarach różnica wygląda kosmetycznie (8,4 i 8), od M12 łatwo o pomyłkę: „16” to w ISO podkładka pod M16 z otworem 17 mm, a w zapisie DIN — otwór 16 mm, którego DIN 125 w ogóle nie przewiduje.

ISO 7089 odeszła od wymiarów DIN 125 tylko w dużych rozmiarach. Otwór d1 jest większy we wszystkich rozmiarach od M39, grubość h — w pięciu z nich. Średnica zewnętrzna d2 jest w obu normach taka sama.

Część rozmiarów jest tylko w jednej normie. ISO 7089 kończy się na 64 mm, DIN 125 sięgała do 160 mm (karta normy w sklepie obejmuje M2–M105), a M7 występuje tylko w DIN 125. Wymiarów spoza swojej tabeli ISO 7089 każe szukać w ISO 887.

DIN 125 miała dwie części: DIN 125-1 dla podkładek o twardości do 250 HV, z klasami 140 HV i 200 HV, oraz DIN 125-2 dla klasy 300 HV ze stali ulepszanej cieplnie. ISO 7089 obejmuje obie grupy jednym dokumentem i zostawia dwie klasy: 200 HV i 300 HV. Klasy 140 HV w ISO nie ma.

ISO 7089 mówi wprost, do czego służy każda klasa. 200 HV — do śrub sześciokątnych klas do 8.8 włącznie i nakrętek do klasy 8, a w wykonaniu nierdzewnym do nierdzewnych śrub i nakrętek o podobnym składzie chemicznym. 300 HV — do śrub do klasy 10.9 i nakrętek do klasy 10.

W katalogu jest podkładka DIN 125 A 140 HV — tej klasy nie da się zamówić jako ISO 7089. Wykonania 200 HV i 300 HV mają w ISO 7089 klasy o tej samej nazwie.

DIN 125 miała dwie formy: A — bez fazki i B — z fazką. W ISO to dwie osobne normy. Formę A zastąpiła ISO 7089, formę B — ISO 7090, podkładka sfazowana na średnicy zewnętrznej, w tych samych klasach 200 HV i 300 HV. ISO 7090 obejmuje rozmiary od 5 do 64 mm, więc najmniejszych podkładek z fazką w ISO nie ma. Podkładki w katalogu to forma A, czyli odpowiedniki ISO 7089.

Pytanie, czy podkładka jest w ogóle potrzebna i czy ma być zwykła, czy powiększona (DIN 9021), to osobna decyzja — odpowiada na nie poradnik o podkładkach.

• Karta normy DIN 125 A — pełna tabela wymiarów M2–M105 i warunki techniczne.
• Podkładka zwykła, powiększona czy żadna — kiedy podkładka jest potrzebna i którą wybrać.
• Karta normy DIN 9021 — podkładka powiększona (≙ ISO 7093-1).
• DIN 933 a ISO 4017 i DIN 934 a ISO 4032 — śruba i nakrętka do tej podkładki.
• Tabela odpowiedników DIN i ISO oraz klasy wytrzymałości śrub i nakrętek.